Brzuch może wywołać ból pleców- narządy „nie wiszą w próżni”

Czasem do gabinetu trafiają osoby z bólem kręgosłupa, które próbowały już wszystkiego: rezonans, ćwiczenia, masaże, terapia manualna… i nic.

Wyniki badań są prawidłowe, a mimo to ból wraca.

To właśnie takie przypadki najbardziej mnie fascynują.

Nazywam się Marietta Kokoszka, jestem osteopatką i fizjoterapeutką specjalizującą się w terapii wisceralnej – pracy z narządami wewnętrznymi.

Już na studiach zauważyłam, że u wielu pacjentów źródłem bólu pleców nie są mięśnie czy kręgi, tylko… brzuch.

To odkrycie poprowadziło mnie do napisania pracy magisterskiej o wpływie zmian w układzie trzewnym na bóle kręgosłupa.

Dziś wiem jedno:

Nie da się skutecznie leczyć kręgosłupa, jeśli zignorujemy narządy wewnętrzne

W podręcznikach anatomicznych narządy przedstawiane są osobno – wątroba, żołądek, jelita, macica.

Ale w ciele to wszystko stanowi jedną, połączoną sieć.

Każdy narząd jest:

• przyczepiony do więzadeł,

• połączony z powięzią,

• „podparty” przez przeponę i dno miednicy,

• unerwiony przez segmenty rdzenia,

• i powiązany mechanicznie z kręgosłupem.

Kręgosłup można porównać do masztu, do którego te wszystkie struktury są przyczepione.
Dlatego, gdy w jednym miejscu pojawi się ograniczenie, napięcie czy „zaciągnięcie”, ciało odpowiada reakcją łańcuchową.

Narządy nie są statyczne – poruszają się przy każdym oddechu, kroku, skręcie ciała.

Wątroba, żołądek, jelita przesuwają się w rytmie oddechu nawet o kilka centymetrów.

Jeśli jednak coś ten ruch ogranicza – np. stan zapalny, blizna pooperacyjna, refluks, zaparcia czy przewlekły stres – narząd zaczyna „ciągnąć” za swoje więzadła i powięź.

A te struktury są bezpośrednio połączone z przeponą, mięśniami brzucha i… kręgosłupem.

Efekt?

Ciało próbuje się dostosować. Zmienia się ustawienie miednicy, żeber i kręgów. I pojawia się ból.

Do mojego gabinetu trafiła pacjentka, 35 lat, z bólem między łopatkami, nasilającym się po jedzeniu.

Rezonans czysty, ćwiczenia i masaże przynosiły tylko krótką ulgę.

W badaniu osteopatycznym zauważyłam:

• ograniczoną ruchomość wątroby,

• napięcie w więzadle wątrobowo-żołądkowym,

• i obniżoną pracę przepony.

Po dwóch wizytach pracy wisceralnej – rozluźnieniu więzadeł i poprawie ruchu przepony – ból zniknął.
Poprawiło się też trawienie, a pacjentka powiedziała: „w końcu czuję, że moje plecy się nie blokują”.

To nie mięśnie były winne.
To wątroba „pociągała” za kręgosłup.

W osteopatii trzewnej mówimy o dwóch rodzajach ruchu:

• Mobiliność – ruch narządu względem otoczenia (np. przy oddechu lub zmianie pozycji),

• Motylność – subtelny, wewnętrzny rytm wynikający z pracy i fizjologii narządu.

Kiedy jeden z tych ruchów zostaje zaburzony, narząd „szuka miejsca”, przez co może wpływać na struktury, z którymi jest połączony – w tym na kręgosłup.

Badania naukowe i doświadczenie kliniczne pokazują jasno:

• narządy i kręgosłup są ze sobą połączone anatomicznie i funkcjonalnie,

• dysfunkcje trzewne mogą wywoływać przewlekły ból pleców,

• a skupienie się tylko na mięśniach często leczy objaw, a nie przyczynę.

Dlatego w osteopatii wisceralnej patrzymy szerzej – szukamy źródła napięcia i przywracamy równowagę w całym ciele.

Układ nerwowy potrafi „przenieść” ból w inne miejsce.
Dlatego:

• boli bark, a winne jest serce,

• boli lędźwie, a problem leży w jelicie,

• boli łopatka, a chodzi o pęcherzyk żółciowy.

Jak to możliwe?
O tym opowiem w kolejnym artykule:
„Układ nerwowy miesza sygnały – ból rzutowany”.